Achteraf had ik het allemaal wel eerder kunnen constateren. Een van de dingen die ik mezelf lang verweten heb. Ik werkte toch in Human Resources? Ik had vaker met mensen die overspannen waren, onder hoge stress werkten of een burn-out hadden, te maken gehad.

Mooi stom dat ik dat bij mezelf niet had herkend. Een van de vele verwijten die ik had richting mezelf. Wat had ik veel fout gedaan. Eigenlijk kon ik helemaal niets goed doen. Continu was ik bezig met wat er zou gebeuren als ik een fout zou maken. En dat leverde veel stress op. Wat als iemand me zou betrappen op een misser. Zou ik dan ontslagen worden? Zouden mijn vrienden me nog wel aardig vinden? En mijn familie? Misschien zou mijn fout wel zo groot zijn dat het in de krant zou komen. Ik werkte tenslotte in een omgeving waar ik Insider Trading informatie had en toegang tot nog veel meer dingen die interessant voor de pers zouden zijn. Dat zou pas echt een afgang zijn. Hoe kon ik mezelf dan nog vertonen op straat?

Janken, stress, hoofdpijn en een beetje overspannen

Stress. Grote pupillen. Gespannen spieren. Buiten adem kunnen zijn van een gesprek. Janken onder de douche ’s ochtends. (Nadat ik drie koppen koffie in bed gedronken had omdat ik er anders überhaupt niet uit kon komen). Een paracetamol of twee, nog een kop koffie. Die paracetamol nam ik op het laatst dagelijks. De hoofdpijn die ik had was nauwelijks te verduren. ’s Avonds creëerde ik vaak wat verlichting en ontspanning van die hoofdpijn door een glas wijn te drinken. Of twee. Of een hele fles. De volgende dag kijken of er met make-up nog wat van te maken valt. Een glimlach. Want ik ben altijd vriendelijk en iedereen moet mij aardig vinden.

Op een mooie vrijdagmiddag kreeg ik een burn-out

Op een mooie vrijdag middag eind november was het zo ver. Een email met een verwijt of ik iets niet op een andere manier kon doen. Als ik daar nu aan terug denk was het geen verwijt, of een veroordeling, maar meer een suggestie. Maar op dat moment voelde het in ieder geval als een verwijt. Ik had iets niet goed gedaan. Het was iets totaal onbenulligs. Wie contact moest leggen met wie, over een niet zo heel belangrijk detail. De mail kwam binnen en letterlijk knapte er iets in me.

Ik kon niet meer bewegen en nadat ik een hele tijd had stilgezeten, geen idee hoe lang, kreeg ik het voor elkaar om een vriendinnetje te bellen. Zij zou die avond sowieso langskomen en stond binnen no time op de stoep. Ik kan me nog herinneren dat ik op haar schoot lag en onophoudelijk moest huilen. Als een klein meisje. Ik kon niet meer. De rest van dat weekend kan ik me weinig van herinneren. Behalve dan dat ik super onaardig was tegen een voorbijganger op de Albert Cuyp. Nóg iets erbij op het lijstje om me druk over te maken.

Paranoide, stress, overspannen en de huisarts

Die maandag meldde ik me ziek nadat ik eerst bij de huisarts was geweest. Naar die huisarts ging ik toe omdat ik natuurlijk wel een back up moest hebben. Voor het geval dat ze me niet zouden geloven. Ik was compleet paranoïde. Stressed-out. Burn-out. Er zijn in die periode – voorafgaand aan mijn “snap”, dagen geweest dat ik niemand vertrouwde. Dat ik er van overtuigd was dat iedereen me probeerde te betrappen op fouten.

1 op de 5 Amsterdammers heeft burn-out klachten

Waarom ik dit blog schrijf? Ondanks dat 1 op de 7 Nederlanders met burn-out klachten rondloopt (en in Amsterdam is dat zelfs 1 op de 5) rust er nog steeds een taboe op. Ik schreef meerdere blogs over mijn persoonlijke verhaal.