Het is alweer bijna een week geleden dat ik aankwam op de luchthaven van Idho do Sal, Kaapverdië. Het motto van het land, wat bestaat uit tien eilanden, is no stress. Dit hoor je dan ook de hele dag op straat. Voor de Kaapverdianen is het meer dan een gezegde, het is echt een levenswijze. Kijk wat er op je afkomt, je kunt er toch niets aan veranderen. Dus je hoeft je er je ook niet druk over te maken. Waarom zou je?

Sal is een klein eiland en er wonen weinig mensen. Er is niet zoveel meer dan zon, zand, zee en wind. Dus ontspannen gaat vanzelf. Op mijn eerste ochtend ging ik geld pinnen. En dáár ging even iets mis. Want mijn beide pinpassen deden het niet. Ik voelde een stress reactie opkomen. Maar bedacht me nog net op tijd dat ik nog een creditcard bij me had. In het hokje aan de hoofdstraat was het om 10 uur ’s ochtends al bloedheet en ik was nog niet helemaal gewend aan de hitte. Een zweetdruppel liep van mijn voorhoofd af. Op de pinautomaat stond ‘Visa’. Ik heb geen Visa bedacht ik me, maar Mastercard. Ik moest terug naar mijn appartement om mijn creditcard te gaan halen. Ondertussen werd ik een beetje boos op mezelf omdat ik dit totaal niet had voorbereid. Ik had er zelfs niet over nagedacht. Driftig liep ik door de hoofdstraat. ‘No stress lady’, hoorde ik iemand zeggen. Jaja dacht ik, eerst even dit fixen. De ontspanning van die ochtend vroeg was in geen velden of wegen meer te bekennen. Het leek meer overspannen. Eenmaal in mijn appartement concludeerde ik dat de kleding die ik die ochtend had aangetrokken veel te warm was en ik pakte een korte broek en een shirtje uit de kast en trok het aan.

Nog driftiger loop ik weer de deur uit. Een medewerker van het hotel kijkt me aan en trekt nog net niet haar wenkbrauwen op. Ze maakt me bewust van mijn gedrag. Ik stop met lopen. Haal adem. Nog een keer. En loop op een rustiger tempo verder. Dan zie ik ineens een bordje met ATM. Er is een pinautomaat veel dichterbij. In het hokje waar deze automaat staat is schaduw. Een stuk aangenamer dan die andere. Mijn creditcard doet het uiteraard gewoon. Opgelost. Onderweg naar mijn ontbijt stop ik bij een yoga school. Een bekende stem zegt: ‘Hey, ik dacht al dat ik je herkende’ en ik kom de vriend van een goede vriendin tegen. Ik vertel mijn verhaal over mijn pinpas en hij antwoordt: ‘Heb je je buiten-Europa dekking wel aanstaan?’ Mijn wangen kleuren nog net niet rood van schaamte. Na mijn ontbijt neem ik een duik in de koele zee. Het laatste restje stress spoelt weg.

Een weekje later loop ik langzamer dan ik doe in Nederland door de straten. En zie wel wat er op me afkomt, letterlijk en figuurlijk. Ik word minder aangesproken door straatverkopers dan de eerste dagen en gisterenmiddag dacht een excursieverkoper dat ik een local was.

Op dit moment zit ik in de schaduw bij een strandtent. Zachtjes klinkt Wavin flag uit de luidsprekers. When I get older, I will be stronger, they’ll call me freedom.

No Stress.