Toen ik mijn eerste blog schreef over mijn burn-out, deed ik dat om de wereld een kijkje te laten nemen in mijn hoofd. Om te proberen het bespreekbaar te maken. Om het taboe eraf te halen. Om te laten zien dat het ook jou zou kunnen overkomen. Dat lukte.

Toen ik begon met het schrijven van mijn boek heb de commitment naar mezelf gemaakt om alles zo eerlijk mogelijk op te schrijven. Om mijn gevoelens en mijn hart te laten zien. Om kwetsbaar te durven zijn. En dat heeft me al heel veel tranen gekost. Het doet me pijn om te zien hoe ik mezelf steeds verder richting de afgrond duwde. Het doet me pijn om te zien dat ik alle lieve adviezen de wind in sloeg. Het doet me pijn om te zien dat bepaalde overtuigingen in mijn hoofd ervoor zorgden dat ik onzeker werd en steeds harder mijn best ging doen. Dat die overtuigingen alleen in mijn hoofd bestonden. Dat ik niet hoorde of wilde zien wat anderen mij probeerden te vertellen of te laten zien. Het doet pijn en het is rauw.

Steeds schrijf ik ook korte stukjes op social media over dit proces. En steeds probeer ik daar ook eerlijk in te zijn. En gisteren kwam ik voor de tweede keer in een week erachter dat ik niet eerlijk ben geweest tegen mezelf. Ik loop al ruim een week te klooien met een verkoudheid en bijna alles lijkt me energie te kosten. Ik sleep mezelf af en toe door de dag en ’s avonds moet ik met de kippen op stok. Vorige week heb ik al een dagje ‘rustig aan gedaan’ om vervolgens weer hard door te buffelen. En er zit maar een stemmetje in mijn hoofd: dit kun je best, je weet precies wat je aankan want dat heb je nu wel geleerd, doe dit nog even, doe dat nog even en dan kun je uitrusten. En een ander stemmetje: het is maar een verkoudheid, stel je niet zo aan! Je bent heus geen zwakkeling. Straks denken mensen dat je toch niet helemaal hersteld bent van die burn-out. En dat je nog steeds niet voor jezelf kan zorgen. Kortom: het is druk in mijn hoofd. Gisteren na mijn laatste afspraak was het ineens genoeg. Ik realiseerde me dat ik van alles probeerde te bewijzen. Aan wie eigenlijk? Dus ik maakte de enige juiste beslissing en gooide mijn afspraken uit mijn agenda: vandaag heb ik een snipperdag met een snotneus. Vanmorgen heb ik ook meteen kritisch gekeken naar alle afspraken die ik de komende twee weken in mijn agenda heb staan. Het is tijd om te focussen. Mijn telefoon staat op stil en dit blog is het laatste wat ik doe vandaag.

Op een of andere manier wil ik blijkbaar nog steeds bewijzen dat ik – ondanks dat ik een burn-out heb gehad – geen zwakkeling ben. In een rare kronkel in mijn hoofd betekende dat ook dat ik niet toe kon geven aan ‘een verkoudheidje met wat hoofdpijn’.

Je hebt blijkbaar ballen nodig om je hart te kunnen laten zien.

Liefs, Annelies