Mijn emoties zijn niet van het soort dat rustig komt en gaat. De positieve en de negatieve. Altijd al gehad. Al dan niet geholpen door wat hormonen of de stand van de maan.

Zo word ik liefkozend Drama Queen of heks genoemd. ‘Overdrijven maakt de zaak duidelijk’ krijg ik ook vaak toegeworpen. En dat is ook zo, toch?

Vandaag was er weer zo-een. In tranen zat ik op de fiets. Zondagochtend zat ik overigens ook met tranen op de bank. Zondag waren ze uit frustratie. Zojuist waren ze uit pure ontroering. Dat zijn hele andere tranen, wist je dat?

Waarom ik vanmiddag ineens zo emotioneel was? Ik had net een goede vriendin uitgezwaaid op Schiphol. Afscheid nemen ben ik nooit echt goed in geweest. Ik ben er eentje van het type die al emotioneel wordt na een weekje zonvakantie met een vriendin. Als ik dan afscheid neem na zo’n intensieve week, beginnen mijn ogen al te zweten als ik niet oppas. Terug naar huis van een leuk vakantie adres? Ik krijg spontaan heimwee.

Dat uitzwaaien op Schiphol was dus leuk en ontroerend tegelijk. Toen ik vervolgens een appje binnenkreeg van een andere goede vriendin die me -namens haarzelf en een andere vriendin- iets heel liefs en groots aanbood, wetende dat ik al mijn geld de afgelopen tijd in het (succesvol) opstarten van een bedrijf heb gestopt en bijna niets voor mezelf heb gekocht, schoot ik vol. En flink ook.

Nadenkend over de lieve vrienden die ik heb. Die me stuk voor stuk steunen. Ook al heb ik mijn hele leven omgegooid en kies ik soms ervoor om op een andere manier in het leven te staan dan dat ik voorheen deed. Ineens kwam alles de revue passeren. De vriendin die me naar een random adres in Amsterdam stuurt, wat een bloemist blijkt te zijn. Om daar een gigantische bos bloemen te krijgen van de bloemist, omdat ik net een boek contract aangeboden had gekregen. (JA ik ga een boek schrijven!)

De lieverd die me de opdracht geeft om dat ene toch vooral op die website te bestellen. ‘Ik weet dat je het leuk vind en er nu geen geld aan uitgeeft, het geld staat al op je rekening dus ik verwacht dat je het ook voor jezelf koopt’.

Die vriendinnen die met rode lippenstift en andere vrouwendingen aankomen op je verjaardag omdat ze weten dat je er zelf te weinig geld aan hebt uitgegeven de laatste tijd. (Ooit met roze, rood en paars ondergoed op je bord in een restaurant gezeten? Ik wel ;-))

De schat die me keer op keer komt ophalen omdat het laat is, het regent, het ver weg is, of middenin de nacht op Schiphol is. Ook al betekent dat een kort nachtje.

Mijn moeder die me weer trakteert.

Stoppen met een veilige baan en een eigen bedrijf starten vergt moed en een hoop doorzettingsvermogen. En soms is het dan even te veel. En dan is het zo fijn om je gedragen te voelen.

Diezelfde mensen stonden allemaal voor me klaar bij mijn herstel in mijn burn-out. En ja, ook toen waren mijn emoties niet van het soort dat rustig komt en gaat. En positief waren ze ook niet. En toch is iedereen er nog. Ook al zag ik letterlijk geen enkele uitweg en leek ik nergens voor open te staan.

Tegenwoordig weet ik veel beter met de hoge pieken en diepe dalen om te gaan. “This too shall pass’’ is een wijs gezegde over emoties en alle andere dingen die komen en gaan. Maar dat betekent niet dat ze er nooit meer zijn. En zeker niet dat ze er niet mogen zijn!

En nu? Ik ben een dankbaar mens. Die tranen, die zijn van geluk.