‘Almost done?’ vraagt hij. Ik zit in mijn favoriete strandtent aan mijn boek te werken. Heel vaak wordt me gevraagd wat ik hier doe, alleen, met die laptop. Na een tijdje komt dan meestal de vraag. ‘Wat ben je eigenlijk aan het doen?’ Als ik dan vertel dat ik een boek aan het schrijven ben, komt de volgende vraag, soms aarzelend. ‘Waar schrijf je over? Is het autobiografisch?’ Die aarzeling komt vaak voort uit het besef dat het een persoonlijke vraag is. Een en ander natuurlijk wel afhankelijk van cultuur. De Britten zijn het meest beleefd en verontschuldigen zich nog voordat ze de vraag gesteld hebben. Als ik vervolgens antwoord dat ik een burn-out heb gehad en daarover schrijf en met name ook over hoe ik daarna op een hele andere manier in het leven ben gaan staan, komt vaak nog de vervolgvraag: schrijf je onder pseudoniem? 

Burn-out en kampen met stress. Het blijft een gevoelig onderwerp. Ondanks dat er bijna elke dag wel een artikel of blog over verschijnt.  

Maar de man die mij zojuist vroeg of ik al klaar ben met mijn boek heeft van al deze overtuigingen en oordelen geen last. Hij werkt in de surfschool naast de strandtent waar ik de afgelopen maanden heel wat uren heb doorgebracht. Een tijdje geleden vroeg hij me: ‘wat doe je hier eigenlijk, elke dag achter de laptop?’ ‘Ik schrijf een boek.’ ‘Oh laat me raden, je had zeker heel veel stress in Amsterdam en toen was je ongelukkig en nu schrijf je daarover.’ Mijn mond valt open en hij kijkt me glimlachend aan. ‘En nu ben je wel gelukkig en daar schrijf je ook over.’ 

Hij kon niet weten waar mijn boek over gaat want ik heb het nog niet eerder aan iemand hier verteld. Maar ik heb al vaker ontdekt dat Kaapverdianen een stuk sensitiever zijn dan Europeanen (ik wil niet iedereen over een kam scheren, maar over het algemeen is dit hoe het werkt) en vaak feilloos doorhebben hoe het met je gaat, hoe je je voelt en wat je verhaal is. Ik vermoed dat het te maken heeft met het ritme van het land -wat veel langzamer is dan in Europa en mensen dus tijd voor je hebben- en ook met het feit dat velen in een onveilige omgeving zijn opgegroeid. Het is dan belangrijk om de mensen om je heen altijd te kunnen peilen. Maar zo spot on als deze surfleraar had ik het nog niet eerder meegemaakt.  

En nu net tikt hij me dus op mijn schouder met de vraag of ik bijna klaar ben met mijn boek. Ik kijk hem aan en zeg: ‘Yes, almost.’ Ik ben ook bijna klaar, in ieder geval voor vandaag.  

Het schrijven van een boek over een burn-out zou je geen stress op moeten leveren toch? Dat laat ik dan ook niet gebeuren.  

Liefs Annelies  

Wil je weten wanneer mijn boek uitkomt? Stuur me een mailtje op annelies@e-mergecoaching.com 

Foto gemaakt door Hélio Gomes in Palmeira, Sal – meer van zijn kunst zien? Klik hier.