‘Waarom heb je me niet gebeld dan?’ Vroeg mijn oud-collega toen ik vertelde over de periode waar ik met een behoorlijk tempo in een burn-out aan het glijden was. ‘Als je ergens niet uit komt bel je toch je collega vriendjes die je kunnen helpen?’ Het klinkt zo logisch.

Twijfel en onzekerheid

En inderdaad, dat was ook zeker iets wat ik gedaan zou hebben. Als ik nog goed in mijn vel had gezeten. Als ik niet getwijfeld had aan mijn eigen kunnen en vermogens. Als mijn onzekerheid over mijn prestaties niet zo groot was geweest. Als ik niet zo onzeker was geweest over mezelf. Over wie ik was.

Als ik om hulp gevraagd had was dat een afgang geweest, althans, zo zag ik dat, op dat moment. Toegeven dat ik het niet aankon? Dat ik te veel problemen, situaties en projecten had waar ik niet meer wist waar ik moest beginnen? Nee.. dat leek echt geen optie.

Druk en uitstellen

Doordat ik niet meer wist waar ik moest beginnen, begon ik maar nergens. Ik schoof dingen voor me uit. Ook waren er situaties waar de (tijds) druk sowieso al hoog was. Dat was vaak zo. Ik voegde daar zelf nog wat extra druk bij door dingen uit te stellen.

Schaamte

Ik kan me nog heel helder een gesprek herinneren met een collega die me te hulp schoot bij een last minute presentatie waar heel veel van afhing. Ingewikkelde materie, belangrijk publiek. Kortom, het moest echt goed zijn. Er hing veel vanaf. Ik blokkeerde volledig. Rende rondjes als een kip zonder kop.  Zij schoot me te hulp. Deels omdat het bij haar takenpakket hoorde, maar zeker ook omdat ze me oprecht wilde helpen.

Ze vroeg me: ‘hoe had je dit gedaan als ik je niet geholpen had?’ Ze bedoelde de veel te korte tijdslijn die er was. Ik hoorde alleen maar ‘jij kunt dit helemaal niet in je eentje’. Mijn antwoord: ‘geen idee….’. Zie je wel, dacht ik, ik ben niet goed genoeg. Ik kan alleen maar proberen om me voor te stellen hoe ik er op dat moment uitzag. Neergeslagen, verlegen ogen, een kleur op mijn wangen van schaamte, schouders hangend en mijn ziel onder mijn arm.

Vechten vluchten, bevriezen

De presentatie ging goed (ik hoefde hem niet zelf te geven, ik bereide alleen maar voor) en ik was wederom niet door de mand gevallen. Zo voelde het voor mij. Weer een keer gered. In werkelijkheid was dat natuurlijk helemaal niet zo, maar mijn hele lichaam stond in de overlevingsstand. Vechten vluchten, bevriezen. Pijn vermijden. Continu. De hele dag, de hele nacht. Slecht slapen volgde, en de cirkel herhaalde zich weer. Nog angstiger, dus nog meer bedreigingen.

Waarom ik op dat moment geen hulp durfde te vragen? Door die overlevingsstand leefde ik constant in angst. Hulp vragen betekent je angst aankijken, en dat wil je niet. Hulp vragen betekent toegeven dat je het niet aankan, en dat is nu juist wat je koste wat het kost wilt vermijden. Want dan val je door de mand. Je wilt niet dat iemand weet dat je dit project, deze baan, niet aan kan. Mijn perfectionisme hielp hier overigens niet bij.

Overleven en pijn vermijden

Helder denken is er niet meer bij. Logisch denken in oplossingen? Dat kan niet meer. Je hersenen zijn namelijk continu bezig met overleven en pijn vermijden. Er is weinig tijd voor ratio en logica. Doordat het nadenken niet lukt, creëer je zelf weer meer stress. Waardoor je nog angstiger wordt. En zo kom je van de regen in de drup.

Rust en ontspanning

Hoe je deze cirkel kunt doorbreken? Rust en ontspanning zijn daarbij het eerste ingrediënt. Maar ook herkennen en erkennen wat je patronen zijn. En ze doorbreken. Als coach help ik dagelijks mensen om hun patronen te (h)erkennen en ze te doorbreken.

Wil je meer weten? Je vindt mijn contactgegevens hier.

Wil je meer lezen? Je leest hier mijn blogs en hier kun je een free download vinden, waarin ik meer vertel over de werking van het stress systeem en een aantal simpele oefeningen beschrijf.

Liefs, Annelies Vette